بی پا مخوان مرا !

بی پا مخوان مرا ! دو شنبه 7 اردیبهشت 1394


بی پا مخوان مرا !

این  سروده ی  پارسی را  برای فرزندانِ

خودم وهمه ی فرزندان     

روزگارنوشته ام تا  گرفتار  دردِ

خودبینی ونادانی نشوند و بدانند

که  تنها  داشتن   دست  و  پای

درست  ، نشانه ی  ارزش    و

بزرگی  و  برتری  آدمی    بر

دیگران نیست!

ارزش ، بزرگی  و  برتری   در

دانایی و ادب است وکسانی  به   نادانی

 و خودخواهی  آن ها  را

دست  کم   می گیرند و بیهوده

می پندارد!

بی پا مخوان مرا !

کز مرزهای دل ،

تا دشت هایِ دور ،

چون آهوان  مست ،

دل شاد و آشنا ،

با سر دویده ام !

روشن تر از امید ،

بیدار و رو سپید ،

چون چشمه ها به مهر ،

تا آستانه ی  دریا ،

رسیده ام !

فرزند ِ من بدان !

پای ِ تو مانده است !

پای ِ تو خسته است !

در راه ِ زندگی ،

پای ِ تو بسته است !

چون کوششی نداری ،

پایت شکسته است !

فرزند ِ خسته جان !

فرزند ِ این زمان !

با من بیا ! نمان !

 

 

چون ماندن ِ تو ،

تو را ، مرداب می کند !

بیدار هم که باشی ،

ماندن تو را به تلخی ،

در خواب می کند !

یادت همیشه باشد !

تو ، مردابی و ،

همیشه زمانه ،

دریای ِ کوشش است !

تو ، در خوابی و ،

همیشه زمانه ،

بیدار تر ز تو ،

در کار ِ جوشش است ! 

*** 

فرزند ! در خواب !

تا ، زنده هستی ،

دیگر،

بی پا مخوان مرا !

آری، بیا ! بیا !

دستی بزن به مهر !

پایی بزن به راه !

بیهوده دل مباز ،

بر تیرگی ِ چاه

بیدار شو ! مگو :

در خواب بهتریم !

دریا  نمی شویم ،

مرداب بهتریم !


از: محمد کریم ِ جوهری

(م- آفتاب) - کرمانشاه

 


برچسب ها:

بحث و نظرات

ارسال نظر

لطفاَ همه فیلدها را پر کنید
نام و نام خانوادگی
ایمیل

آخرین