جعفر صابری99

جعفر صابری99 دو شنبه 7 اردیبهشت 1394

99

این روزها از هر کی بپرسی شما میتونید و یا میدونید، بدون شک هم می تونه و هم میدونه، البته اینکه رسانه های اجتماعی نقش بسزایی در بالا بردن سطح بینش و دانش مردم داشتند، جای شکی نیست ولی داشتن دانش، یک موضوعی هست و تجربه موضوع  دیگر، صرف اینکه شخصی دانش موضوعی را داشته باشد، بی شک برای مدیریت و یا بکار گیری اش در یک سیستم کفایت نمی کند، چرا که موارد بسیار مهم دیگری نیز نیاز است که شخصی بتواند مجموعه ای را رهبری نماید .داشتن اطّلاعات اولیّه برای عموم می تواند به بالا بردن فرهنگ اجتماعی فرد و در نهایت جامعه کمک نماید برای نمونه داشتن اطّلاعاتی در خصوص آب مصرفی و یا ترافیک و یا حتی روانشناسی به فرهنگ اجتماع کمک می کند تا هر فرد بتواند در جایگاه خود در اجتماع مفید باشد اما اینکه بتواند کارشناس موضوع ترافیک و یا کمبود آب و حتی مسائل روانشناسی نزدیکانش باشد کمی خطر ناک است . اما از آنجا که ما انسانها بخصوص شرقی و علی الخصوص ایرانیان، مردمانی با فرهنگ و تمدن بیش از دو هزارو پانصد ساله هستیم به سادگی در بیشتر امور جاری می توانیم صاحب نظر و صاحب سبک باشیم. برای نمونه بدون تحقیق و دانش شرکت ثبت می کنیم در خصوص واردات و صادرات، مؤسسه فرهنگی و آموزشی،کلاس زبان و تدریس خصوصی،آژانس مسافرتی و تاکسی تلفنی و... گاهی با کمال شجاعت مدیریت  مشاغل دولتی و سازمانها و نهادهای دولتی را نیز می پذیریم که با تزانشاءا... درست می شود و خدا با ماست و آزمون و خطا، فجایعی را به وجود می آوریم که نه تنها به خود بلکه به پیکره جامعه نیز آسیب شدید روحی وروانی وارد می سازیم.برای نمونه یکی از ساده ترین مشاغل رایج همین راننده آژانس تاکسی تلفنی است ،تا حالا فکرش را کردید که این شغل چقدر مهم است و عدم توجه به آن ،چه خطراتی را به همراه خواهد داشت.برای راننده آژانس شدن آیا آموزشی تعریف شده ؟اگر فرد بیمار روحی و یا معلولی ذهنی، مسافر آژانس باشد و یا دچار بیماری مسری باشد وظیفه راننده چیست؟ اگر سالمند محترمی دچار فراموشی باشد راننده باید چه برخوردی با او داشته باشد؟

 و یا برای نمونه همین شغل شریف نویسندگی و خبرنگاری، در حرفه ما یک نویسنده یاخبرنگار بعد از سالها تلاش وتجربه برای نوشتن چند خط ساده باید مطالعه، تحقیق و مصاحبه نماید بعد هم از فیلتر نظارت همکاران و مدیران می گذرد تا به چاپ برسد. و هر گز یک خبر نگار اجتماعی  به خود اجازه نمی دهد، دارویی را تجویز نماید. حتی جرأت زدن یک آمپول را ندارد اما به سادگی ،یک پزشک مطالب اجتماعی را تجزیه و تحلیل نموده نسخه هم می نویسد تا جامعه سالم شود .جالب اینکه همین پزشک برای تشخیص یک بیماری ده جور آزمایش و تست برای بیمار تجویز می کند!

و هزار باید و شاید دیگر که ما تنها به گو شه ای از آن اشاره می نمائیم.

اینجاست که در کنار هر شغلی وظیفه نظارت و بررسی نه برای بعد، بلکه برای شروع تعریف می شود.البته خوشبختانه بسیاری از مشاغل، امروزه قوانین و مقرراتی را برای تأسیس دارند که بشدت نیز کنترل می شوند. اما آیا در مشاغل دولتی و یا سازمانهای وابسته به دولت نیز این کنترل صورت می گیرد؟ زمانی که یک وزیر با دقّت و حساسیت شدید بعد از بررسی های لازم توسط نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی ،انتخاب می شوند مدیران و معاونینشان را نیز با همان دقّت و کارشناسی انتخاب می نمایند؟ اگر چنین است خدا را شکر،و گرنه،شایسته است که یاد بگیریم که تنها داشتن اطلاعات اولیّه برای مدیریت یک سازمان و نهاد و شرکت کفایت نمی کند و بد نیست گاه بجای آنکه بگوئیم که صد هستیم ،بپذیریم که نود و نُه هستیم.

امید واریم یاد بگیریم که به مدیران محترم و برنامه هایشان احترام بگذاریم و برای بوجود آمدن شرایط بهتر امکان بدست آوردن تجربه لازم را نیز به افراد شایسته ی مدیریت فراهم سازیم .امّا نه در پست و مقام یک مدیر تصمیم گیرنده ،بلکه بعنوان یکی از اعضاء پیکره اصلی، تا به مرور زمان تجربه و دانش بیشتر مدیریت را فرا گیرد و برای تصدی شغل مدیریت مدت زمان خدمات وی در همان حوزه نیز بررسی شود.انشاءا...

جعفر صابری


برچسب ها:

بحث و نظرات

ارسال نظر

لطفاَ همه فیلدها را پر کنید
نام و نام خانوادگی
ایمیل

آخرین