لاف رندانه...و...(شعر هایی از دکتر واله کردستانی)

لاف رندانه...و...(شعر هایی از دکتر واله کردستانی) دو شنبه 7 اردیبهشت 1394

                                         لاف رندانه

 

صوفی    نَبُود،   هو  اگر   ز   ها   نشناسد                 صافی شود آنکس که من و ما نشناسد

ناخورده  مِی از عالم  مستان چه  زند لاف                دم می زند از مستی و صهبا   نشناسد

با    نام     مُنجم    نکند      سیر    کواکب                 هر   مدعی    ار  عقد   ثریا    نشناسد

آخر   به  تفی   می رود   از  دور  تسلسل                آن   قطره  که  ره  جانب  دریا نشناسد

سالک   نبرد  راه   به   سر منزل  مقصود                  گر    راهنمای    ره    دلها       نشناسد

مجنون شو ووامق که شوی لایق دلدار            هرکور دلی  لیلی و عذرا نشناسد

یک عمرخم راست شده بیهوده آنگو             در گفتن   لا رتبت     اِلا  نشناسد

نگشاید  اگر  چشم  دلی  خالق غفار             چه از ره وخرزهره زطوبی نشناسد

پیر مُغانش به یکی جرعه ز خود بَرَد              بیند  اگر(واله) سر  از پا  نشناسد

 

                       لا اله به کفر است و یا الا الله ایمان می شود   

                                           ««  *****  »»

 

                                            هوای نوش

ز  اندوه  ِ    انبوهِ  تو   بالا   پوش  دارم                          غمگین ترین شعر ترا در گوش دارم

در   فصل   پرواز   پرستوهای   عاشق                          حالی پریشان و سری مدهوش دارم

شب سرکشد ازروزنم چون نور مهتاب                        بیند  تنی سر دو لبی  خاموش دارم

منزلگهم    ویرانه  گر  از دشمنان شد                          من خانه ی عشق  ترا  بر دوش دارم

هر  چند    گلهای  مرا  پا  مال   کردند                        گلخانه ای  سبز و  تنی گلپوش دارم

برگرد  ای  فصلِ   شکوفایی  و   رویش                        بر مقدمت بس هدیه در آغوش دارم

من واله ت هستم توهم والای من باش                        شیرین کلام من.....هوای نوش دارم

 

 

                                           ««  *****  »»

                                          ساغر شکرانه

 

چو شمع عشق تو پروانه م بساز ایدوست             دوباره  واله و دیوانه ام  بساز  ای  دوست

من   آشنای   نگاه   توام    دریغ      مدار             ز غیر خویش تو بیگانه ام بساز ای دوست

دیار غربت و دل تنگی و بی نصیب ز مهر             نوازشی توف  غریبانه ام  بساز ای دوست

نمانده   گر   چه  سراغ   از  سرای   آبادم              بیا  به  کلبۀ   ویرانه ام   بساز ای  دوست

گشای    رخ   و  سر   به   شانه ام   افکن              روای خلعت  شاهانه ام    بساز ای دوست

حدیث عشق من....افسانه ای دگر گردد              کرامتی کن و افسانه ام   بساز ای دوست

ز  جام  لعل  لب  و   بوسه های   میگونت            حریف می کشِ میخانه ام  بساز ای دوست

بریز   دُردی   به   ز   خُمِ    بادۀ      عشق            خراب  ساغر  شکرانه ام  بساز ای دوست

 

                                            ««  *****  »»

                                              بگو. بخوان

 

بگو  قناری  من.... بهر  من    ترانه     بگو                  دلم  گرفته   به   غربت  ز آشیانه  بگو

بخوان  انیس   دلم ....از  بد  زمانه     بنال                 ز  کج  مداری  این  چرخ بد کمانه بگو

بگو  چگونه  شد  از  باغ گل سرخ راندند                  ز  خشم  موج  و ز دریای  بیکرانه بگو

بخوان  به  یاد  عزیزان  مانده  در  وطنم                    زجمع یاران تودرآن خلوت شبانه بگو

بگو  که  یاد  من  خسته  دل  کنند گهی                   اگر چه راست نباشد بگو....فسانه بگو

بخوان گه اشک من و نغمه ات در آمیزد                   ز   هجران  و  غم  و  دردِ  جاودانه  بگو

بگوتومرغ غزلخوان دراین قفس به(واله)                  سرودی از شبِ  یلدایِ  شاعرانه  بگو

 

 

 


برچسب ها:

بحث و نظرات

اميد زماني | دو شنبه 6 اردیبهشت 1395

با عرض سلام خدمت دكتر واله كردستاني... استاد خيلي عالي بود با تشكر

ارسال نظر

لطفاَ همه فیلدها را پر کنید
نام و نام خانوادگی
ایمیل

آخرین