ﯾﮑﯽ ﻧﺎﻣﺮﺩ ﻧﺼﺮﺍﻧﯽ

ﯾﮑﯽ ﻧﺎﻣﺮﺩ ﻧﺼﺮﺍﻧﯽ چهار شنبه 12 اسفند 1394
ﯾﮑﯽ ﻧﺎﻣﺮﺩ ﻧﺼﺮﺍﻧﯽ
ﺯﻧﯽ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﻋﯿﺴﯽ ﺑﺮﺩ،
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺯﻥ ﭘﺎﮐﺪﺍﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ !
...
ﺯﻥ ﺍﺯ ﺷﺮﻡ ﮔﻨﻪ
ﭼﻮﻥ ﺁﻫﻮﯼ ﺯﺧﻤﯽ، ﻫﺮﺍﺳﺎﻥ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﻣﺮﻭﺍﺭﯾﺪ ﺍﺷﮑﺶ
ﺍﺯ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺭﻭﯼ ﻣﮋﮔﺎﻥ ﺑﻮﺩ،
ﻣﺴﯿﺤﺎ ﺍﺯ ﺗﺄﺛّﺮ،
ﻫﻤﭽﻮ ﮔﺮﺩﺍﺑﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﯿﭽﯿﺪ،
ﻭ ﺗﻮﺁﻡ ﺑﺎ ﺳﮑﻮﺗﯽ ﺳﻮﯼ ﯾﺎﺭﺍﻥ ﺩﯾﺪ،
ﺯ ﭼﺸﻢ ﻫﻤﺮﻫﺎﻧﺶ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﺮﻕ ﻏﻀﺐ ﺟﻮﺷﯿﺪ،
ﯾﮑﯽ ﺁﻫﺴﺘﻪ،
ﺍﻣّﺎ ﺑﺎ ﺍﺩﺏ ﭘﺮﺳﯿﺪ:
ﮐﻪ ﺍﯼ ﺭﻭﺡ ﻣﻘﺪّﺱ
ﺍﺯ ﭼﻪ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ؟
ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﺟﺮﻡ ﺍﯾﻦ ﭘﺘﯿﺎﺭﻩ
ﺍﯾﻦ ﺳﺎﻥ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯿﭙﻮﺷﯽ؟
ﺳﺰﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺟﺮﻣﯽ
ﻣﮕﺮ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻣﺒﺮﻫﻦ ﻧﯿﺴﺖ؟
ﻭﻟﯽ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﯾﻢ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺷﺎﺧﮥ ﺧﺸﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﮐﻒ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻧﻘﺸﯽ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﻣﯿﺰﺩ،
ﻭ ﺑﺎ ﭘﺎﯼ ﺗﻔﮑﺮ
ﮔﺎﻡ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﯾﻘﯿﻦ ﻣﯿﺰﺩ،
ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻪ،
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺩﯾﮕﺮﯼ، ﺯﺍﻥ ﺟﻤﻊ، ﺑﺎﻻ ﺷﺪ .
ﮐﻪ ﺍﯼ ﻋﯿﺴﯽ !
ﭼﻪ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﯽ؟
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭ ﻧﻤﺎﯾﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﺳﺰﺍﯾﺶ ﺳﻨﮕﺒﺎﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﭼﺮﺍﻍ ﻋﻔﺖ ﻣﺮﯾﻢ،
ﺩﺭﻭﻥ ﺳﯿﻨﮥ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﻮ، ﺭﻭﺷﻦ ﻧﯿﺴﺖ،
ﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﺪﮐﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﺭﺍﻫﯽ،
ﺑﻪ ﺟﺰ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﺳﻨﮓ ﺷﺮﻉ، ﻣﺮﺩﻥ ﻧﯿﺴﺖ .
ﻣﺴﯿﺤﺎ ﺍﺯ ﭘﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺍﯼ ﮐﻮﺗﻪ،
ﺳﮑﻮﺕ ﺗﻠﺦ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﺴﺖ،
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺷﻦ ﭼﺮﺍﻏﯽ،
ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﻨﺸﺴﺖ،
ﻭﮔﻔﺖ: ﺁﺭﯼ،
ﺳﺰﺍﯾﺶ ﺳﻨﮕﺒﺎﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﯿﮑﻦ ﺳﻨﮓ ﺍﻭّﻝ ﺭﺍ،
ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﺯﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺭ ﻋﺼﯿﺎﻥ
ﮐﺴﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﻨﺪﺍﺯﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ، ﻋﺎﺭﯼ ﺯ ﻋﺼﯿﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺍﻣﺎﻧﺶ،
ﺭﻫﺎ ﺍﺯ ﭼﻨﮓ ﺷﯿﻄﺎﻥ ﺍﺳﺖ !
ﻭ ﻣﯿﭙﺮﺳﻢ :
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﯼ ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﻭﺻﺎﻑ،
ﺍﻧﺪﺭ ﺟﻤﻊ ﯾﺎﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ؟
ﻣﺴﯿﺤﺎ ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ،
ﻭ ﺳﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﺮﯾﺒﺎﻥ ﮐﺮﺩ،
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺯﺍﻥ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻫﺎ ﭘﺸﯿﻤﺎﻥ ﮐﺮﺩ !
ﮐﻪ ﺭﺍ ﺟﺮﺃﺕ،
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﭘﺎﮎ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺎﮎ ﺍﺯ ﻟﻮﺙ ﺧﻄﺎ ﺑﯿﻨﺪ؟
ﮐﻪ ﺭﺍ ﺯﻫﺮﻩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ،
ﻧﺰﺩ ﺍﻧﺒﯿﺎ ﺑﯿﻨﺪ؟
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻟﺨﺘﯽ،
ﮐﺰ ﺁﻥ ﺑﯽ ﺣﺮﻣﺘﯽ
ﯾﺎﺭﺍﻥ ﺧﺠﻞ ﮔﺸﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻀﺮ ﺑﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ ؛
ﻣﺴﯿﺤﺎ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺯﻥ ﻣﺎﻧﺪ
ﻭ ﻋﯿﺴﯽ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﺮﻡ،
ﺁﻥ ﻣﺤﺠﻮﺑﻪ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﺭﺯ ﻫﺎﯼ ﭘﺎﮎ،
ﺑﺬﺭ ﻋﻔﺖ ﻭ ﻧﯿﮑﯽ،
ﺑﻪ ﺩﺷﺖ ﺧﺎﻃﺮﺵ ﺍﻓﺸﺎﻧﺪ،
...
ﻭ ﺁﻥ ﺯﻥ،
ﺑﺎ ﻫﻮﺍﯼ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﯼ،
ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺯ ﻣﺤﻀﺮ ﺷﺪ،
ﻭ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻧﻮﯾﯽ،
ﺍﺯ ﺷﺮﻉ،
ﺩﺭ ﺫﻫﻨﺶ ﻣﺼﻮّﺭ ﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﻥ ﺑﻨﯽ ﺁﺩﻡ،
ﭼﺮﺍﻍ ﺷﺮﻉ، ﺭﻭﺷﻦ ﻧﯿﺴﺖ ؛
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺷﺮﻉ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ، ﮐﺸﺘﻦ ﻧﯿﺴﺖ !
ﺗﻮ ﺭﺍ،
ﺍﯼ ﺍﺩّﻋﺎ ﭘﺮﺩﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ،
ﻧﻤﯿﮕﻮﯾﻢ ﻣﺴﯿﺤﺎ ﺷﻮ،
ﮐﻪ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﭘﯿﻤﺒﺮ،
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﺟﺎﻥ ﺗﻮ ﻭ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ،
ﻭﻟﯽ ﺳﺮ ﺩﺭ ﮔﺮﯾﺒﺎﻥ ﮐﻦ،
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﭘﺮﺳﺎﻥ ﮐﻦ،
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﻮ ﺁﯾﺎ،
ﮔﺎﻫﮕﺎﻫﯽ،
ﺑﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺁﻥ ﺯﻥ ﻧﯿﺴﺖ؟
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺍﻍ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺟﺮﻡ ﭘﻨﻬﺎﻧﯽ
ﺑﮕﻮ ﺍﯼ ﻣﺮﺩ،
ﺗﺮﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺍﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ؟ !
‏« ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺭﺍﺯﻕ ﻓﺎﻧﯽ , ﺷﺎﻋﺮ ﭘﺮﺁﻭﺍﺯﮤ ﺍﻓﻐﺎﻥ

گاندی می گوید: بهترین و بدترین آدمها را در بین دینداران دیدم، بهترین آنها کسانی بودند
که میخواستند خودشان به بهشت بروند و چقدر بی آلایش و پاک بودند، سرشان به کار خودشان بود و بی آزار بودند و بهترین مشوق من به دین بودند و بدترین آنها کسانی بودند که میخواستند غیر از خودشان بقیه را هم به بهشت ببرند، چقدر وحشتناک بود برخورد با آنها، تظاهر و ریا و خشونت در بین آنها موج میزد.


برچسب ها:

بحث و نظرات

ارسال نظر

لطفاَ همه فیلدها را پر کنید
نام و نام خانوادگی
ایمیل

آخرین