از اختلاف تا وحدت – از وحدت تا توسعه

از اختلاف تا وحدت – از وحدت تا توسعه یک شنبه 5 اردیبهشت 1395

از اختلاف تا وحدت – از وحدت تا توسعه

توسعه، نيازمند امنيت و آرامش است و امنيت و آرامش در وحدت و انسجام اديان و اقوام و گروه ها و اقشار مختلف شكل مي گيرد. در طول تاريخ، هيچ توسعه اي در اختلاف و تفرقه شكل نگرفت. جوامعي قادر به انجام فعاليت هاي توسعه اي، آباداني و سازندگي و امور زيربنايي در اين مسير هستند كه در درجه اول، امنيت در جامعه شكل گرفته شود.

وحدت زماني معنا پيدا مي كند كه شرايط زير در جامعه وجود داشته باشد:

  • 1-گروه هايي كه در بعضي از جنبه ها داراي اختلاف انديشه و رفتار و فرهنگ باشند. روشن است در يك جامعه با انديشه و رفتار و فرهنگ واحد، وحدت معنادار نيست؛ چون در عدم اختلاف، نيازي به وحدت نيست.
  • 2-اين گروه ها گرچه در بعضي از جنبه ها داراي اختلاف هستند، بايد در يك يا چند جنبه داراي اشتراك باشند. در گروه هايي كه اختلاف آن چنان زياد است كه هيچ نقطه مشتركي وجود نداشته باشد يا نقاط مشترك در شدت اختلاف مغلوب و محو شده است، امكاني براي وحدت حول يك محور يا نقطه مشترك نيست.

در قران كريم آمده است:

" و اعتصموا به حبل الله جميعاً ولا تفرقوآ" : "همگي به ريسمان خدا چنگ زنيد و متفرق نشويد."

با توجه به آيه كريمه مذكور، نقطه مشتركي در بين گروهي كه با همديگر اختلاف دارند، وجود دارد  و آن اعتقاد به خداوند است كه قران كريم از همه افراد با وجود اختلاف بين آنها مي خواهد به نقطه مشترك چنگ زنند و متفرق نشوند. و اگر اختلافي بين افراد وجود نداشت، نياز به توصيه به نتفرق نشدن و حول ريسمان خداوندي گرد آمدن نبود.

يكي از كاركردهاي "اختلاف داراي نقطه مشترك و قابل اتحاد"، "پويايي" است. در يك انديشه واحد و بدون اختلاف نظر، سكون و جمود حاكم است و براي پويايي، به ميزاني از اختلاف نياز است. ولي اگر اختلاف آنقدر زياد باشد كه نقطه مشتركي براي اتحاد و اتفاق نباشد و يا نقاط مشترك، به دليل شدت اختلاف، مغلوب و محو در اختلاف گردد،، نه تنها پويايي حاصل نمي شود، كه از هم پاشيدگي و افول و نابودي را به همراه خواهد داشت.

آنچه كه جنگ ها و ويراني ها را رقم مي زند، اختلاف بدون نقطه اشتراك و يا شدت زياد اختلاف كه نقطه مشترك را محو مي سازد و يا نشناختن نقاط مشترك است.اگر مسلمانان نقاط مشترك بسيار خود را مي شناختند، امروز شاهد درگيري و جنگ بين مسلمانان نبوديم. جنگ هايي كه بخشي از سود آن براي كشورهاي استعمارگر است و براي مسلمانان، تفرقه و ويراني و بدبختي را به بار مي آورد.

    آيا مسلمانان داراي نقطه مشترك محكم و مطمئني براي اتحاد و انسجام نيستند؟

مسلمانان، صاحب بزرگ ترين شعار وحدت بخش هستند و آن "صلوات" است:

"اللهم صل علي محمد و آل محمد"

اولين نقطه مشترك در اين شعار وحدت بخش، اعتقاد به اللهم يا ايزد يكتاست و دومين نقطه مشترك، اعتقاد به خاتم النبيين، حضرت محمد مصطفي صلوات الله عليه است. سومين نقطه مشترك، باور به آل محمد است كه دو بايد دو جنبه را براي آن متصور بود:

در درجه اول، آل محمد، خاندان حضرت محمد صلوات الله عليه و ائمه اطهار عليه السلام هستند و دومين معنا براي آل محمد، همه كساني است كه زير پرچم سبز پيامبر اكرم صلي الله عليه قرار دارند و رهرو و رهپوي آخرين برگزيده خداوند براي نبوت هستند.

همان طور كه در ابتدا بيان شد، توسعه زماني شكل مي گيرد كه در جامعه امنيت و انسجام حاكم باشد. روشن است كه شايد قوه قهريه بتواند ، "امنيت" را حاكم سازد ولي توسعه نيازمند امنيت توأم با انسجام است. امنيت همراه با انسجام، نيازمند نقطه يا نقاط مشتركي براي وحدت است و امنيت و انسجام زماني قابل تحقق است كه مردم نقاط مشترك خود را بشناسند و به اين خودآگاهي برسند.

بنابراين، اگر مسلمانان به اين خودآگاهي برسند كه در زير پرچم سبز  محمدي و با شعار واحد "صلوات" در كنار هم، همدل و همزبان شوند و اختلافات را سرمايه اي براي پويايي سازند، به يقين، توسعه در جامعه قابل تحقق خواهد بود و چه زيباست در سال همدلي و همزباني، آغازگر اين مسير خطير و ارزشمند باشيم.

مهندس سعید برنجچی

مدير مسئول نشریه فنون

 


برچسب ها:

بحث و نظرات

ارسال نظر

لطفاَ همه فیلدها را پر کنید
نام و نام خانوادگی
ایمیل

آخرین