اشعار خانم ماه طلعت داننده از مهرشهر کرج

     اشعار خانم ماه طلعت داننده  از مهرشهر کرج سه شنبه 9 شهریور 1395

اشعار خانم ماه طلعت داننده

6

ماه اگر روشن ویا زیبا کند شب خانه را

                                              یا گرما می دهد خورشید ف هر خانه را

دختری در بام وشامم اختری رخشنده است

                                             روشنایی بخش ایوانم گلی خوش خنده است

گونه ها چون لاله ها یا نسترن ها پر شکوه

                                           چشم و گوشش تیز و بینا در هنر زیبنده گو

در پزشکی دخت بقراط و به اندیشه زنی

                                          پور سینا نزد چون اویی شده شیر اوژنی

رازی از ری کار بیرونی بر او اسان شده

                                             در هنر فارابی وگویی که شمع جان شده

هر که را دردی بود بی گفتگو درمانگر است

                                           هر کجا سردی  بود گرما فزا چون اخگر است

در خرد فرزانه ای چون او ندیدم در جهان

                                             گرچه بر دانش ننازد پخته باشد در نهان

7

کی می رود زِیادم فرخنده یادِ مادر

                                            یک زندگی به شادی با یادِشادِ مادر

درد آشنای دوران ،ناسوده روزگاری

                                           در اُفت وخیز و جنبش ،هر دم به کار و باری

سختی بسی کشیده تا داده میوه ی خوش

                                           چون باغبان هستی پرورده ی تراوش

ای هستی من از تو یادت به سینه دارم

                                              این سینه را به عشقت خالی ز کینه دارم

هر گز تو را ندیدم آزرده از زمانه

                                              چون مام زندگی بخش با یاد جاودانه

مادر به یاد دارم شبها ، نخفتنت را

                                   در گوش سخت جانم لالایی گفتنت را

هر گه به خواب شیرین گفتی بخواب مادر

                                                تلخی به خود خریدی برجان نشاندی آذر

8

دوستان امشب به این خانه صفا آورده اید

                                                خویش را بهتر زِ گُل از بهر ما آورده اید

چون شما را نازک اندیشی بدید وگفته بود

                                               این همه گل را بگویید از کجا آورده بود

گفتم این گلها زِ گلزار ادب ،رسته اند

                                       گفت :وه! چه گلرویی ،چه ها آورده اند               

 

 

                 اشعار خانم ماه طلعت داننده  از مهرشهر کرج

1

دوای درد ودرمانم تویی تو                  عزیز جان ِ جانانم تویی تو

نیایش های پیچان در تب و تاب              نشد ارام جانم در دل خواب

خدایا کن نگاهی بر منِ زار                  بسازم راه نا هموار ف هموار

تو دانایی ، توانایی ، خدایا                 به هر نا دیده بینایی خدایا

خدایا با نگاهی تیز و کارا                درونم شاد کن دانا وبینا

ندارم من پناهی جز تو والا                خدایی را سزایی ،کردگارا

تو که بشنوده ای هر بانک جان را      ندای پیر برنا در نهان را

شنو فریاد جانم از ته دل               که با تو من ندارم ،هیچ مشکل

ببخشایم خداوندا که گاهی            سرم بر آسمان جانم به چاهی

تو را با نام نیکت تازه خوانم         بیاساید دمی ،روح وروانم

 

2

خداوندا دلم بیمار گشته               دل از خواب گران بیدار گشته

من از بیخود بَدن بیزار گشتم        خجل از جان بی مقدار گشتم

رهایم کن از این بیهوده باری        مرا آن ده که گاه آید به کاری

خدایا این همه شیدایی از چیست؟      سخن را این همه شیوایی از کیست ؟

من این دانم که در دنیای خاکی        نباشد جز تو یزدانی به پاکی

تو را گویم سپاسی از ته دل             سپاسی ساده یا بنوشته بر گِل

3

                           خدایا ببخشا تو داننده را

خدا کیست سازنده ی مهر و ماه        که باشد جز او شاهِ بیگاه و گاه

خدا را نبینی ،چه دانی ز غیب ؟         که را بخشد از ننگ و زشتی و عیب ؟

خدایا تو چون از درون آگهی         بخوانی ندای نهان وانگهی

بدانی چرا زیر و رو در مکان        شود تار و فرسوده در هر زمان

چنان کن که در هر زمان و مکان     به غیر از تو دیگر نبینم نشان

که مقصود من از مِی خوشگوار       نباشد به جز رحمت کردگار

دلم از خودم زار و بیزار شد             وجودم تبه گشت و بیمار شد

بیارم زِ تو من سرودی به لب           که از شور آن ،دل شود ملتهب

خدایا ببخشا تو داننده را                  مرنجان زِ خود پیرِ شرمنده را

4

تویی دریایی از مهر و کرامت         نصیب من چه شد غیر از ندامت

به مکتب می روم آموخته گردم        ز خامی بگذرم من پخته گردم

خدایا این منی ها را زِ من گیر         که من از این مَنیتها شدم سیر

خدایا من نخواهم زر و گوهر           ندارم حاجتی برگوهر و زر

پیامت را به من توجیح فرما            از این بهتر مرا روشن بفرما

خدایا نام آن رخشنده اختر                بنِه بر گردنِ داننده زیور

  5

                   داننده ی سر باخته

با خدایی من سخن گویم که یکتا همدم است        

                      آسمانهاچون نگین، بر دست و بر من محرم است

از شکوهش ماه رخشان بشکفد در آسمان

                     در پناهش روشنایی ها ببارد بر جهان

من تو را خواهم تو را ای ایزد بی مُنتها

                       گشته ام از خود رها چون بر تو دارم اتکا

در نهانم مهر جوشانت خروشد روز و شب

                          بی تو یا بی نام پاکت می رسد جانم به لب

هر چه دارم از تو دارم ریشه ام در خاک توست

                         بشکفم یا نشکفم ،جایم سرای پاک توست

در  کجا باشد چو من داننده ای سر باخته؟

                          سوی محراب تو، از پا تا جان ،تاخته

چون ترانه دُخت زیبا رو بر او پیوسته شد

                                  روشنایی زاد وشادی در سرا هم بسته شد

مانیانش کان عسل شد با پیامش شهد وقند

                            مادری وارسته با پر هام خویش سر بلند

دخترم ،در خانمانت شاد زی زیبنده ای

                                 مایه ی خوش نامی و نازیدن داننده ای




برچسب ها:

بحث و نظرات

ارسال نظر

لطفاَ همه فیلدها را پر کنید
نام و نام خانوادگی
ایمیل

آخرین